ما جاءَ مِنْ عِنْدِ اللّهِ مرگ و سكرات آن صيحهء قيامت قيامت ترازوهاى سنجش اعمال قضاوت پروردگار وعده‌هاى حضرت ربّ العزة آنان كه به واقعيت‌هاى بالا داراى معرفتند و تمام حركات و سكنات آنان براساس آن معرفت است ، اهل تقوا و به عبارت ديگر اهل حقند و هركس از مدار اين معرفت و عمل براساس آن خارج باشد ، اهل باطل است ، گرچه مدّعى حق و اهل حق بودن باشد ، بنابراين تقوايى كه حضرت صادق عليه السلام در اين روايت به عنوان حق معرفى كرده‌اند به اين معنايى است كه گذشت و ضد آن بىشك و ترديد باطل است ، آرى ، تقوا حق است و آن را معنايى به گستردگى ظاهر و باطن آفرينش است و آراستهء به آن ، اهل حق و در پيشگاه حضرت دوست دارندهء برترين اعتبار و بهترين ارزش است . اگر در سطور گذشته بيشتر دقت كنيد به اين نتيجه مىرسيد كه مسئله از الطف لطايف و از ظريف‌ترين مباحث است . هيچ كس قدرت رسيدن به تقوا و حق را ندارد مگر اين كه از هواى نفس برحذر باشد و از آرزوهاى دور و دراز پاك بماند . هوا كه عبارت از سركشى مجموع غرايز حيوانى است ، سخت‌ترين مانع انسان در راه حركت به سوى مقام قرب و فضاى وصال است .